رویا

با امیدی گرم و شادی بخش

با نگاهی مست و رویایی

دخترک افسانه می خواند

نیمه شب در کنج تنهایی

 

           بی گمان روزی ز راهی دور

           می رسد شهزاده ای مغرور

           می خورد بر سنگ فرش کوچه های شهر

           ضربه ی سم ستور بادپیمایش

           می درخشد شعله ی خورشید

           بر فراز تاج زیبایش

           تار و پود جامه اش از زر

           سینه اش پنهان به زیر رشته هایی از در و گوهر

           می کشاند هر زمان همراه خود سویی

           باد ... پر های کلاهش را

           یا بر آن پیشانی روشن

           حلقه ی موی سیاهش را

 

                  مردمان در گوش هم آهسته می گویند

                  « آه ... او با این غرور و شوکت و نیرو »

                  « در جهان یکتاست »

                  « بی گمان شهزاده ای والاست »

                  دخترکان سر می کشند از پشت روزن ها

                   گونه هاشان آتشین از شرم این دیدار

                   سینه ها لرزان و پر غوغا

                   در تپش از شوق یک پندار

                   « شاید او خواهان من باشد »

                   لیگ کویی دیده ی شهزاده ی زیبا

                   دیده ی مشتاق آنان را نمی بیند

                   او از این گلزار عطر آگین

                   برگ سبزی هم نمی جیند

                   هم چنان آرام و بی تشویش

                   می رود شادان به راه خویش

                   می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر

                   ضربه ی سم ستور باد پیمایش

                   مقصد او ... خانه ی دلدار زیبایش

                   مردمان از یکدگر آهسته می پرسند

                   « کیست پس این دختر خوشبخت ؟ »

 

                           ناگهان در خانه می پیچد صدای در

                           سوی در گویی زشادی می گشایم پر

                           « آه ، ای شهزاده ، ای محبوب رویایی

                           نیمه شب ها خواب می دیدم که می آیی »
                           زیر لب چون کودکی آهسته می خندد

 

                                      با نگاهی گرم و شوق آلود

                                      بر نگاهم راه می بندد

                                      « ای دو چشمانت رهی روشن به سوی شهر زیبایی

                                      ای نگاهت باده ای در جام مینایی

                                      آه ، بشتاب ای لبت همرنگ خون لاله ی خوشرنگ صحرایی

                                       ره بسی دور است

                                       لیک در پایان این ره ... قصر پر نور است »

 

                                                  می نهم پا بر رکاب مرکبش خاموش

                                                  می خزم در سایه ی آن سینه و آغوش

                                                  می شوم مدهوش

 

                                                            باز هو آرام و بی تشویش

                                                             می خورد بر سنگفرش کوچه های شهر

                                                             ضربه ی سم ستور باد پیمایش

                                                             می درخشد شعله ی خورشید

                                                             بر فراز تاج زیبایش

                                                             می کشم همراه او زین شهر غمگین رخت

                                                             مردمان با دیده ی حیران

                                                             زیر لب آهسته می گویند

                                                             « دختر خوشبخت ! »

                                                                                 

                                                                          فروغ فرخزاد


 

نوشته شده توسط kimsesiz در Sun 5 Aug 2007 ساعت 4:49 PM موضوع | لینک ثابت